Goede voornemens: heb jij ze al opgegeven?

‘Een trol is ook maar een gewoontedier’

Het is donderdagochtend en mijn eerste client komt zo binnenlopen. Nog even tijd om dit stukje te typen. Als ik snel ben (maar goed, eerlijk gezegd weten we allemaal dat ‘even snel’ in het echt niet bestaat). Intussen is het alweer eind januari. Een goed moment om terug te kijken op al die goede voornemens die de meeste mensen alweer vergeten zijn.

Bestaat er eigenlijk een meer deprimerende maand? Vorige week was het blue monday Waarom moeten we juist in januari het roer omgooien? Alsof we zelf niet willen dat onze plannen slagen (of is dat stiekem ook zo? Hier lees je meer over de angst voor succes). Maar goed, je moet ergens starten, dus waarom ook niet in januari. Het is goed om te weten dat een mens niets irritanter vindt dan verandering. En goede voornemens zijn niets anders dan voornemens om iets te veranderen. Precies wat we dus niet willen. In deze blog ga ik in op de vraag waarom we niet willen veranderen. Maar misschien ben jij van mening dat het wel meevalt, met onze angst voor verandering. Ik snap die gedachtegang wel. Tsja. Onder het raam van de coachruimte kijk ik uit op een rij kale bomen. Ook zij veranderen constant. Ik moet eerlijk bekennen dat die afwisseling prettig is om te observeren. Nog even en de eerste bloesem zal doorbreken. Dan is het ook weer tijd om na te denken over de voorjaarsvakantie. Waarheen gaan we dit jaar? Wie bang is voor verandering zou zichzelf deze vraag toch niet stellen? Op een onbekende bestemming is immers ook alles anders. Toch reizen we massaal af op zoek naar nieuw avontuur. Maar misschien is het wel zo dat we verandering van omgeving gebruiken (of misbruiken) om échte verandering van binnen te vermijden. We reizen erop los, maar eigenlijk veranderd er niet zoveel. Het is nét alsof we bloeien, zonder te groeien. Een doordenkertje 😉 In feite doen we niet veel meer dan van een afstandje kijken naar een boom die bloesems krijgt of zijn bladeren verliest. We genieten van de aanblik van een Indian summer, terwijl het meest wezenlijke van het transformatieproces ons ontgaat: de ervaring van het loslaten. We kunnen als buitenstaander wel genieten van de levenswandel van een ander, er zelfs in opgaan, maar het is niet hetzelfde als je eigen groeiproces doorlopen. We gaan dit groeiproces niet voor niets uit de weg. Het begrip groeipijn, komt niet uit de lucht vallen. Het wereldkampioenschap willen we allemaal winnen, maar op een regenachtige dinsdagavond naar het sportveld fietsen om te trainen is een veel minder romantisch idee. Zoals het rijmpje dat ik laatst hoorde: We have the ‘want’ but not de ‘need’. We want the flower but not the seed. 

Groeien is veranderen én verandering doet pijn. Je zult er iets voor moeten achterlaten. En loslaten doet pijn. Jezelf ‘worden’ lukt alleen als je jezelf in de spiegel aan durft te kijken en je angsten onder ogen durft te zien. Logisch dat dit niet is waar we op zitten te wachten. Zoals ik al zei bloeien we liever dan dat we groeien. En toch kan het één niet zonder het ander. Het gezegde is waar: onze grootste schat ligt verborgen in de donkerste grot (zeg maar, verscholen in die blinde vlek van jouw zelfkennis). Maar de weg erheen is nogal mistig is. En als je eenmaal bij de grot bent aangekomen wacht de volgende verrassing op je: er staat een gemene trol voor de ingang. Die trol is je grootste angst. Hij heeft eigenlijk het beste met je voor. Maar hij wil niet dat je die grot ingaat. Hij weet dat het een donkere en eenzame plek kan zijn. 

Angst (en ook geluk) is voor iedereen iets anders, none size fits all. Ik kan cliënten ook niet vertellen wat hun dromen zijn of hoe hun angsten eruit zien. Vaak hebben ze zelf wel een vermoeden. En gelukkig weet ik na een aantal jaren als coach zelf veel over de manier waarop je je dromen in de praktijk brengt. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat angsten en dromen bij elkaar horen. Net als de schat en de trol bij elkaar horen. Trollen houden blijkbaar van goed gezelschap. Je moet dus door je angst heen (de trol voorbij) om uit te komen bij het leven waarvan je droomt. Ik ondersteun mensen in dat proces. Het helpt daarbij als je als coach zelf weet wat het is om bang te zijn. Misschien vertel ik daar een volgende keer iets meer over. Vandaag beperk ik me tot JOU en jouw angsten en dromen. En ik kan alvast verklappen: het visualiseren van je uiteindelijke doel (de schat) alleen is niet genoeg. Sorry er bestaan geen secrets of spirituele eye-openers, het is gewoon hard werk. De waarheid én de reden dat veel mensen het leven van hun dromen niet leven, komt namelijk júist omdat er geen trucjes of short cuts zijn. Er bestaat geen bloei zonder groei. Iedereen heeft dromen, niet iedereen leeft zijn droom. Omdat niet iedereen het pijnlijke groeiproces doorkomt (niet iedereen komt zeg maar opdagen voor de trainingen op dinsdagavond). Het begint leuk. Je hart volgen gaat gepaard met nieuw inzicht (yes, ik weet eindelijk waar ik heen wil!), maar de pijn zit ‘m in wat er daarna komt. Soms is het dan een kwestie van doordrukken. En soms is er meer nodig dan wilskracht. 

Het is belangrijk dat je beseft dat je onderweg zelf je ergste vijand bent. Want heeft die trol die voor de grot staat ook niet iets sympathieks? Je angst heeft je deels gemaakt tot wie je bent. Denk daar eens goed over na. Schrijf bovenstaande zin desnoods op een briefje en draag dit briefje een paar dagen bij je. Als je het tevoorschijn haalt kun je er kort bij stilstaan. We houden juist als we ons onzeker voelen graag vast aan dat wat we kennen. Of we vervallen in het andere uiterste, door het verleden gewoon te ontkennen.  Maar beide manieren helpen niet om los te leren laten. Het lukt niet om het verleden achter je te laten door krampachtig te focussen op het einddoel en ook niet door het verleden te negeren. Toch kunnen we niet achterom blijven kijken. We willen groeien. Hoe dan?

Als je tegen trollen aanloopt zit er eigenlijk niets anders op dan een tijdje het ‘basiskamp’ op te slaan. Laat je zevenmijlslaarzen dus in je backpack en vergeet het feestje op de bergtop in de verte. Ook het dal dat al achter ons ligt (hier staan de mensen die zeggen dat het ons toch niet zal lukken) laten we even voor wat het is. Het is tijd om ons tentje op te zetten naast het gapende ravijn. En naast de trol. Voorzichtig stil staan en bewust ervaren. We gaan rust brengen in het stormachtige proces waarin we ons bevinden. En vanuit die stilstand zetten we steeds een kleine stap in de richting van de trol. Gewoon alleen maar ervaren wat dit met ons doet. That’s it! Ja, het zijn maar piepkleine stapjes. En toch zijn ze van groot belang. Intussen zal je trol proberen verwarring te zaaien. Veel verwarring. Ze trekken rookgordijnen op van TWIJFEL. Stoken wat mensen die in het dal naar je kapriolen staan te kijken tegen je op. Ze zetten je op de meest onverwachte momenten op de meest onverwachte manieren onder druk. En dan is het jouw taak om kalmte uit te stralen. Niet makkelijk. Maar in het basiskamp wil je vastberadenheid combineren met een een proces van onthaasting (gewoon blijven doorademen). Rust gaat voor. We laten de trol gewoon zijn ding doen en zetten onverstoord onze eigen koers uit. Dit doen we met een ouderwets kompas. Op bergen rijden geen treinen, er is geen ander spoor dan dat wat jij zult achterlaten. Daarom bestaan er ook geen spoorboekjes op bergen die onze route nauwkeurig kunnen uitstippelen. We zullen moeten leren leven met een bepaalde onzekerheid. Voetje voor voetje door de mist. Door BEWUST kleine stapjes achter elkaar te blijven zetten creëren we intussen wel een nieuwe gewoonte. Vetrouw op wat ik je nu ga vertellen: een trol is ook een gewoontedier. Niets meer of minder. Rookgordijnen of niet, hij (of zij) heeft een slecht geheugen. Eigenlijk doet een trol maar wat, zonder zelf precies te weten waarom. Dat betekent dat trollen niets anders doen dan vasthouden aan gewoontes. En zodra iets een nieuwe GEWOONTE is geworden… dan staakt een trol zijn verzet en laat je je weg ongehinderd vervolgen. Als je het zo bekijkt kun je een trol ook voor je laten werken. Het enige dat hij wil horen is dat hij er ook mag zijn. In je groeiproces bevind je je nu in de learning zone. Halverwege de comfortzone (waarin alles moest blijven zoals het was) en de paniczone (waar alles snel anders moet). Die learningzone is ons basiskamp. De plek waar het lukt om de trol aan te kijken én toch kleine stapjes voortuit te zetten, niet in een bekende, maar wél in de juiste richting. Zo ervaren we -door er de tijd voor te nemen- heel bewust hoe nieuwe gewoontes eruit zien. Gewoon in de praktijk van alledag.

Genoeg over trollen. Een praktijkvoorbeeld. Wil je evenwichtiger in het leven staan en meer kalmte uitstralen? Waar ben je bang voor? Hoe ziet jouw trol eruit? Wat wil je ongeduld je vertellen? Neem dit gevoel serieus. En zet tegelijkertijd een stap vooruit. Om rustiger te worden hoef je niet direct een boekenkast vol mystieke teksten aan te schaffen, begin gewoon waar je bent. Neem de tijd om te reflecteren op je angsten en begin met één minuut mediatie per dag. Kies een vast moment (bijvoorbeeld voor het slapen gaan) en houdt deze mini-meditaties van zestig seconden per dag minstens 21 dagen vol. Dat aantal van 21 dagen, daar kom ik zo op terug (het is een beetje een magisch getal – nee dat is niet hetzelfde als een mystiek getal). Eén minuut per dag heeft iedereen wel over, dus die zestig seconden mediteren moet lukken, hoe druk je ook bent. No excuses.

Het gaat om het doen. Goede voornemens zijn niets meer dan richtingaanwijzers op een oud kompas waarmee je koers uitzet in de  richting van nieuwe gewoontes. Stel het doel van je reis vast, breek dit einddoel op in kleinere etappes én neem jezelf voor om het basiskamp op te slaan zodra je tegen trollen aanloopt. Na 21 dagen kleine stapjes zetten, heb je een nieuwe gewoonte ingebouwd en is je trol vergeten dat het vroeger ooit anders ging. Hij zal je nieuwe gedrag niet alleen accepteren, maar zal dit vanaf nu zelfs bekrachtigen. Is dat magie of niet?!?

Op deze manier laat je de hang naar bekende patronen voor je werken, in plaats van tegen je. Maar misschien is de belangrijkste les wel dat alles van waarde, iets moet mogen kosten. Gun jezelf dit pijnlijke groeiproces. De prachtigste bloemen ontstaan in de smerigste modder. Of doe het omdat er geen alternatief is, want trollen blijven terugkomen als je ze te snel voorbij rent.  

Ik moet het hierbij laten, want -over rennen gesproken- ik zie dat mijn client eraan komt. Ik hoop dat ik je een eindje op weg heb kunnen helpen. Het is nog nooit te laat om werk te maken van je goede voornemens! Of het nu januari, februari, of september is ❤ 

Wil je meer weten over het overwinnen van obstakels op weg naar jouw beste leven, voel je dan vrij om te reageren. Het kan ook dat je (nog) niet weet hoe jouw ideale leven eruit ziet, maar dat je hier wel nieuwsgierig naar bent.
Geef je dan hier op voor de
life-coach informatiemiddag op vrijdagmiddag 28 februari of kom naar de loopbaanbijeenkomst op zaterdagochtend 29 februari 2020!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *